[av_textblock size=” av-medium-font-size=” av-small-font-size=” av-mini-font-size=” font_color=” color=” id=” custom_class=” av_uid=’av-jv3jma00′ admin_preview_bg=”]
De Dame, 2 weken later2 Weken geleden zagen we het allemaal met afgrijzen gebeuren, op TV, in een live-stream, via live-blogs, wat dan ook, alle moderne communicatiemiddelen zijn ingezet om het drama bij de Notre Dame vast te leggen. Ondanks al die films, berichten, artikelen en wat er allemaal over is verschenen, voelde ik een enorme behoefte om het gebouw zelf te gaan bekijken en dat heb ik vorige week gedaan. Louter en alleen voor de Dame naar Parijs.
Wat ik zag was een bevreemdend schouwspel. Op het eerste gezicht was er niet zoveel te zien. Ja, goed, er stonden overal dranghekken en afzettingen, je kon er niet dicht bij in de buurt komen. En boven waren bouwvakkers in de weer met steigermateriaal. Er stonden een paar kranen omheen, die met diverse takelwerkzaamheden bezig waren. Maar er was geen afgebrand gebouw te zien. Niet een gebouw, geteisterd door een hels vuur, honderden graden celsius, veroorzaakt door 800 jaar oud eikenhout, geblakerd door de vlammen, verteerd door de hitte, natuursteen verpulverd door de hoge temperaturen, en vervallen tot gips. Niets van dat al. Hè?
Wat ik zag was de gebruikelijke aanblik van de kathedraal, alleen zonder dak. Alsof het eraf gehaald was.