Duitsland

Protocollair pronken

by

[av_textblock size=” font_color=” color=” av-medium-font-size=” av-small-font-size=” av-mini-font-size=” av_uid=’av-k0gja74q’ admin_preview_bg=”]
In het wat onbeduidende plaatsje Brühl, in de buurt van Keulen, staat een fantastisch pronkslot: Augustusburg. Een pronkjuweel uit de 18e eeuw, de Rococoperiode.

Het slot werd vanaf 1729 gebouwd, hoewel men eigenlijk al in 1725 was begonnen, maar de inmiddels nieuwe eigenaar van het slot vond wat er al gedaan was te min en eisten meer pracht en praal, en minder concessies aan een oude ruine die deels nog gebruikt werd voor het nieuwe slot. Die nieuwe eigenaar was Clemens August, keurvorst en Aartsbisschop van Keulen, als opvolger van zijn oom.

De architect die al 4 jaar aan de slag was werd op een zijspoor gerangeerd en een nieuwe architect werd ingeschakeld. Onder diens leiding werd het prachtige pronkslot opgetrokken. In dit nieuwe slot, werd een zorgvuldige enscenering van de ontmoeting met de Keurvorst gerealiseerd, louter bedoeld om te imponeren op de gasten, die zelf ook niet bepaald van nederige komaf waren.

Read more

Duits of Frans?

by

[av_textblock size=” font_color=” color=” av-medium-font-size=” av-small-font-size=” av-mini-font-size=” av_uid=’av-jww7phhx’ admin_preview_bg=’rgb(241, 241, 241)’]
Architectuur is niet alleen fraai om te zien, meestal dan, het wordt ook vaak ingezet met een bepaald doel. Soms is dat fraai, soms minder. Soms ook zit er een politiek doel achter

Dat was bijvoorbeeld het geval bij een stationsgebouw, waar ik enige tijd geleden was, in Metz in Noord-Oost-Frankrijk. Dat wil zeggen, tegenwoordig in Frankrijk. Want iets meer dan 100 jaar geleden was het een Duitse stad, aan het Keizerrijk van Wilhelm II toegevoegd na de glorieuze overwinning van het Rijk op Frankrijk in de Frans-Duitse oorlog van 1870-’71.

Read more

Fout en toch trendsettend vernieuwend?

by

[av_textblock size=” font_color=” color=” av-medium-font-size=” av-small-font-size=” av-mini-font-size=” av_uid=’av-jt4dd7ze’ admin_preview_bg=”]
Enige tijd geleden schreef ik over een gebouw in Nurnberg, waar de Nazi’s hun partijbijeenkomsten hielden, foute architectuur. Natuurlijk was dit gebouw niet het enige gebouw dat zij hebben opgericht, integendeel, architectuur was een integraal onderdeel van hun propagandabeleid. Met architectuur kun je imponeren, en dat is precies het effect dat zij zochten, en zo akelig wisten te beheersen

Een ander gebouw waarmee zij wilden imponeren was de internationale luchthaven Tempelhof in Berlijn.

Hier verrees vanaf ± 1935 een ongelooflijk groot gebouw, in een gebogen vorm, dat de luchthaven aanzien moest geven. Hitler, persoonlijk, had de wens voor dit gebouw uitgesproken, in een tijd dat de meeste luchthavens, waaronder Schiphol, weinig meer om het lijf hadden dan een grasbaan, met een houten hokje, waar je ticket werd gecontroleerd, alvorens je in het vliegtuig mocht klimmen.

Read more

Van besmet tot Mahnmal.

by

[av_textblock size=” font_color=” color=” av-medium-font-size=” av-small-font-size=” av-mini-font-size=” av_uid=’av-2d580v’ admin_preview_bg=”]
Soms worden gebouwen gerealiseerd die direct getekend worden, besmet raken, zo je wilt, door de geschiedenis. Met name is dat gebeurd in de afgelopen eeuw, waarvan de geschiedenis velen van ons nog zelf hebben beleefd. Hoe fraai het gebouw ook moge zijn, hoe indrukwekkend, en hoe geschikt voor de taak, het besmette imago gaat er niet meer van af.

Dat is bij uitstek het geval met de gebouwen die in de periode 1933 tot ± 1942 in Duitsland gebouwd werden. Veel van deze gebouwen zijn van de hand van de beruchte architect Albert Speer, die aan het eind van de oorlog zelfs nog als plaatsvervanger van Hitler heeft gegolden. Verrassend genoeg zijn er nog vele te vinden, door heel Duitsland.

Read more

Een onmogelijke Olympische opgave

by

Een van mijn meest favoriete gebouwen, mag je misschien niet een gebouw noemen. Het is eigenlijk veel meer een gebouwd landschap. Het boeit mij al sinds het gebouwd is omstreeks 1972, toen ik zelf nog maar een klein “manneke” was. Dat kleine manneke keek gefascineerd naar de toen nog zwart beelden van het gebouw, de constructie, zonder te begrijpen waarom hij dit nu zo mooi vond.

Ik heb het over het Olympisch stadion van München.

Overzicht over de atletiek- (en voetbal) arena

Daar is zoveel fascinerends aan! Bijvoorbeeld de onmogelijke opgave die destijds werd gesteld om een dak over het stadion te maken, dat geen schaduw zou geven.  Een dak dat volledig transparant is… Hoe is dat in vredesnaam mogelijk? Je zult toch op zijn minst een draagstructuur moeten hebben, balken in staal of hout, die al direct een schaduw zullen werpen. En is het al onvoorstelbaar om dat bij een normaal gebouw te bereiken, hoe kun je dat realiseren bij zoiets groots als een stadion? Ja, zelfs een Olympisch stadion! Waar toch een man of 80.000 in moeten passen!

Een vrijwel volledig transparant dak

Read more